Vablinga

Karmilla

rsz_1karmilla_1

Yen parto di mea nova projeto de traduko: Karmilla / angle: Carmilla. Me esperas kompletigar lo balde. Ica specimeno esas nur proba versio. Me laboras ye plu moderna adapto.

Karmilla (1872) esas granda verko de fantazio de la 19-ma yarcento. Aperita 25 yari ante Dracula, ol esas uno de la romani gotika e vampira la maxim famoza de la jenro.

@ @ @

Chapitro II
La Gasto

. . .Nun la sono di roti karosa e multa hufi sur la voyo prenis nia atenco. Ili semblis advenar dil alta tereno supre la ponto, balde ili esis videbla. Du kavalriani transiris la ponto, pose venis karoso kun quar kavalriani. Fine, du homi sequis.

Semblis esar la karoso di ulu richa. Ni atente regardis ita tre nekustuma spektaklo. Kande la karoso pasis, un di chefi timeskis e quik la altra homi anke. Pose la karosa kavali galopeskis senkontrole sur la voyo ad ni, quale uragano. La ecito dil ceno doloreskis plu pro la krii di damo ek la karoso.

Ni ne vartis longe. Avan la ponto esis belega arboro citrona quasi fronte la kastelo. Kontrea esis kruco. Kande la kavali galopanta vidis ol, ili turnis e samtempe roto frapis projektanta arbora radiko.

Me savis to quo venas. Me kovris mea okuli por ne vidir. Simultane, me audis krio ek un di mea amikini. Me apertis la okuli e vidis ceno di kaoso. Du kavali esis surtere, la karoso esis sur latero kun du roti en la aero. La homi desmetis la reini. Damo quale chefo ekiris la karoso, levanta foye naz-tuko e pose sekis sua lakrimi.

On nun forigis yunulino dil karoso. El semblis senviva. Mea kara olda patro esis yam apud la damo plu desyuna, evidente il volis ofrar sua helpo per la moyeni dil kastelo. La damo ne atencis, ecepte ad la filino gracila qua restis sur la pento dil rivo.

La filino semblis nur astonegita, ma el certe ne esis mortinta. Mea patro asertis la damo, qua se deklaris la matro dil filino, ke sua pulsado esis certe evidenta. La damo regardis ciele quale pro danko. Pose el facis gesto teatrala qua certa personi facez.

El esis bela damo ye sua tempo di vivo, e eble belega quale yuna. El esis grand, ma ne magra e portis vestajo nigra veluro. El semblis poke pala, ma tamen havis regardo fiera e ferma.

‟Qua altra havis tante kalamitato? Yen me, sur la voyo di vivo e morto. Perdar un horo e eble toto perdeskos. Mea infano ne esos sata forta por reprendi ela voyajo dum longatempe. Me devas lasar elu: sen tardigar. Quanta distanta sinioro, trovas la plu apuda vilajo? Me devas lasar el ibe. Me ne vidos mea kara til mea riveno pos tri monati.”

Me prenis mea patro di la mantelo, e susuris varme: ‟O! Papa, qua el restu kun ni—esus tante raptanta.”

‟Me demandas Madame lasar sua infano al sorgo di mea filino, e sua bona edukantino, Madame Perrodon. Ni traktos el sucie e devoce qua fido tante sakra meritas til via riveno.”

‟Me ne povis agar quale, sinioro. Esus tro miskomoda ad via boneso e galantajo,” dicis la damo.

‟Ol esus granda bonajo nun kande ni bezonas multa. La plu proxim vilajo esas fore e ne esas albergo por situar vua filina. Se vu ne povas tardigar vua voyajo, vu devas lasar el cavespero. Nulaloke vu trovus plu asserti di sorgo e dorlotado quale hike.”

La mieno dil damo esis tante diferentiata e mem konisderinda, ke el semblis persono grava. Nun la karoso esis rekteska e la kavali sub la reinos itere.

La damo quik regardis sua filino. El semblis ne tam bonesa kam dum la komenco dil ceno. Pose el prenis du o tri pazi con mea patro ek audado, e parolis ad il kun mieno austera. Tote ne quale el parolabis antea.

Me multe konjektis ke mea patro ne semblis atrapar la chanjo, e me esis anke tre interesiva por lerni pri quale el parolis, preske en sua orelo, tante sincere e haste.

Me pensis ke el restis du o tri minutos maximo, pos el turnis ad ube sua filino kushis apogita da Madame Perrodon. El esekis ad genui apud el momente e susuris quale benediko adel. Pose el kisis haste la filino e iris aden la karoso. Le kavali komeneskis rapide e balde galopeskus. La karoso hastis fore, la du kavalriani rapidis dope.